Το 2012 έφυγε και η καταστροφή δεν ήρθε. Θα την περιμένουμε το 2013;

Και να που, και το 2012 έφυγε, και ο επόμενος χρόνος ήρθε, και είμαστε ακόμη εδώ. Καμία καταστροφή, καμία ανατροπή. Όλα κυλάνε βάσει προγράμματος. Οι Αμερικανοί απέφυγαν το δημοσιονομικό γκρεμό, οι Ισπανοί τη διάσωση, κι εμείς έχουμε ακόμα ευρώ.

Στη χώρα που όλοι πλέον ζουν και αναπνέουν μαδώντας τη μαργαρίτα για την έλευση της ανάπτυξης, μπαίνουμε σε μια χρονιά, που αναμένεται πλούσια και επικίνδυνη εξ αρχής. Θα μαθαίνουμε σιγά σιγά για «τρίμηνα-φωτιά«, «90 μέρες που θα αλλάξουν την Ελλάδα«, «το θαύμα που αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά«. Ήδη παίρνει σάρκες και οστά. Αφού έχει πάρει την ψυχή από χιλιάδες Έλληνες, έχει έρθει η ώρα να τους πάρει και το κορμί. Γι’ αυτό και οι αυτοκτονίες δεν σταματούν, κι ας ακούγονται το ένα μετά το άλλο τα φερέφωνα να αλαλάζουν μπρος στους «σωτήρες-επενδυτές«.

Συνήθως στην αρχή της χρονιάς γράφεται ο Καζαμίας, που προβλέπει τι θα ακολουθήσει τη χρονιά που έρχεται. Στην Ελλάδα του 2013 πλέον, φτάνει να ξεφυλλίσει κανείς τις αποφάσεις και τους στόχους αυτής της κυβέρνησης για να καταλάβει αρχικά πως οι προβλέψεις για το έτος, φέρουν μελαγχολία, και σε μεγάλες ποσότητες.

Ιδιωτικοποίηση του ηλεκτρικού ρεύματος «με ορμή», παράλληλα με την ιδιωτικοποίηση του νερού, την ώρα που όποιος το επιθυμεί μπορεί να αγοράσει τροφές που έχει παρέλθει η ημερομηνία λήξεως, σε χαμηλότερες τιμές. Τρία βασικά αγαθά στο τραπέζι για ξεπούλημα.

Δουλειές που ακόμα και μέσα στο χρόνο, θα αρχίσουν να προσφέρουν «εργασιακές ευκαιρίες» σε αντάλλαγμα με ένα «μοναδικό πακέτο ιατρικής περίθαλψης«. Το ίδιο πακέτο, που ο ένας μετά τον άλλο οι Έλληνες πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν. Σε ένα ιατρικό σύστημα που κι αυτό ζει και αναπνέει για την έλευση των επενδυτών. Των ίδιων που έρχονται να στηρίξουν τα πανεπιστήμιά μας, αλλά και αυτών που έχουν μπει ήδη και χρηματοδοτούν τα σχολεία μας (βλ. Coca Cola).

Την χρονιά που μας έρχεται οι κάτοικοι των Σκουριών, ξέρουν, πως ο κόσμος τους τελειώνει. Δεν παίρνει παράταση. Ο Μπόμπολας, με τις πλάτες του κράτους, έχει ήδη ξυρίσει ολόκληρες εκτάσεις δέντρων, στην προσπάθειά του να «αναδείξει τον ορυκτό πλούτο της πλούσιας χώρας μας».

Ο ίδιος ετοιμάζεται να στέλνει με fast track δίκες, στη φυλακή, όποιον κάτοικο της Κερατέας, και όποιας Κερατέας, τολμήσει να καθυστερήσει άλλο τα έργα διαχείρισης απορριμμάτων. Πάλι με το κράτος πιστό του σύμμαχο.

Μία χώρα που ανοίγει πλέον τα μαγαζιά της και της Κυριακές, για να γίνει πιο φιλική στους ξένους, που μοιράζει συσσίτια την ώρα που κατεβάζει διακόπτες του ηλεκτρικού ρεύματος.

Μία χώρα που κατεβάζει τις κουκούλες από κοινωνικές κολεκτίβες και φοιτητικές πολιτικές παρατάξεις, την ώρα που πασχίζει να καλύπτει τα πρόσωπα των υπευθύνων της κρίσης, ακόμα και αφού όλοι τους έχουν πετάξει τις μάσκες.

Μιας χώρας που στοχοποιεί, βασανίζει, στοιβάζει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, μετανάστες τους οποίους έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρο.

Από αυτή τη χώρα δεν έχει κάτι να φοβάται το 2013. Το 2012 μας έμπασε σε μία νέα πραγματικότητα, όπου όλα είναι ψηφιακά, και συμβαίνουν μπρος τα μάτια μας, ακριβώς όπως τα τούρκικα στην TV, αλλά μας λένε λιγότερα κι απ’όσα καταλαβαίνουμε από τη γλώσσα της γειτόνισσας.

Από το 2013, «η χώρα», μόνο να φοβάται έχει. Γιατί μπορεί τα προηγούμενα χρόνια, με αποκορύφωμα την περσινή χρονιά, ο κόσμος να ζούσε με μια υποσυνείδητη προσμονή-απορία για αυτό το πολυαναμενόμενο τέλος του κόσμου, που θα έβγαζε από τη μιζέρια του πολύ κόσμο, το τέλος όμως δεν ήρθε. Ακόμα τουλάχιστον.

Και αυτός είναι ο λόγος που όλοι τους θα πρέπει να φοβούνται το 2013. Γιατί χωρίς το φόβο ή την οκνηρία, χωρίς τον φόβο και την απογοήτευση, ο κόσμος αυτός έχει ανάγκη να ζήσει. Και θέλει να ζήσει. Και πλέον, ξέρει τι τον εμποδίζει. Τους παρακολουθεί κάθε μέρα. Και θα τους προσπεράσει.

Και μπορεί όταν τρέχεις σε ένα λαβύρινθο, και αφού έχεις τριγυρίσει σε δρόμους και παραδρόμους, να ψάχνεις πλέον αγωνιωδώς την έξοδο, και να απογοητεύεσαι όταν η τελευταία σου επιλογή οδηγεί σε αδιέξοδο. Μετά το δέος και την απογοήτευση όμως που θα φέρει το εμπόδιο στην ψυχή σου, η μαγική αυτή ψυχή θα το ξεπεράσει. Και θα αρχίσει να αναρωτιέται μόνο ένα πράγμα. Πόσο ψηλός είναι ο τοίχος, και τι υλικά θα χρειαστώ για να τον υπερπηδήσω.

Και μπορεί μέχρι να φτάσεις, να μην ξέρεις ποτέ τι γίνεται πέρα από τον τοίχο του αδιεξόδου, ξέρεις όμως πως εάν μείνεις να κοιτάς τον τοίχο, μία κατάληξη μπορείς να έχεις. Σήψη και αποσύνθεση. Κι επειδή η συγκεκριμένη κατάσταση… μυρίζει, μπορεί στο τέλος, αυτή η ίδια δυσωδία να σε πάρει από το χέρι, και να σε πάει εκεί που ο αέρας είναι καθαρός, για να ξαναρχίσεις…

Καλή, καλή χρονιά, με γεμάτα και ζωντανά βλέμματα, και πολύ αλήθεια και δικαιοσύνη.

αλλουμηνάκος

Advertisements

One thought on “Το 2012 έφυγε και η καταστροφή δεν ήρθε. Θα την περιμένουμε το 2013;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s