Όλα θα κριθούν στο Χαλέπι…

Του Νίκου Μίχου

Η έκβαση του εμφυλίου, καθώς σε εμφύλιο έχει πια εξελιχθεί, στην Συρία θα κριθεί από το αποτέλεσμα της μάχης στο Χαλέπι, την τελευταία πόλη που κρατούν οι αντάρτες. Μετά από αυτή είναι τα σύνορα. Εάν χάσουν ή θα καταφέρουν να φύγουν ή θα τους εκτελέσουν. Εάν χάσουν θα σταματήσει εκεί το κύμα της Αραβικής Άνοιξης. Όλα θα κριθούν στο Χαλέπι.

Χθες οι μάχες μέσα στην πόλη του Αλέπο, όπως την ονομάζουν οι Σύριοι, ήταν σφοδρότατες. Περί το μεσημέρι μάλιστα η εικόνα ήταν πως οι αντάρτες χάνουν από τις κυβερνητικές δυνάμεις και πως ίσως από χθες το βράδυ, ο πόλεμος να είχε τελειώσει, με νίκη του Άσσαντ. Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν για ακόμη μια φορά να αυξηθεί ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών.

Έχει σημασία να διασαφηνιστεί κάτι: οι Σύριοι αντάρτες δεν είναι οι αντάρτες που προσπάθησαν το 2002 να ρίξουν τον Τσάβες μέσα από το Μιραφλόρες στην Βενεζουέλα. Οι Σύριοι μάχονται εναντίον ενός καθεστώτος που το εάν είναι τρομοκρατικό ή δικτατορικό δεν μπορούμε να το κρίνουμε δεδομένου ότι δεν ζούμε εκεί. Αναγνωρίζουμε, λοιπόν, ότι μάχονται απέναντι σε ένα καθεστώς που πια δεν τους ικανοποιεί. Είναι δικαίωμα του λαού που έχει δημοκρατία να επιλέγει πότε η κυβέρνησή του δεν το ικανοποιεί. Φυσικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπομένει μέχρι το τέλος της θητείας της κυβέρνησης αυτής και να την τιμωρήσει με την ψήφο του.

Εδώ όμως, οι Σύριοι είχαν να κάνουν με δεσποτική συμπεριφορά, παρακώλυση της διενέργειας νόμιμων εκλογών και συνεπώς της εκ νέου αποτύπωσης της άποψης της κοινωνίας. Ο Άσσαντ θέλει να μείνει ακόμη και αν δεν τον θέλουν. Και για αυτό μάχονται και σκοτώνονται. Όπως έγινε και στην Λιβύη και στην Αίγυπτο.

Στην Συρία δίνουν το παράδειγμα της υπεράσπισης της ελεύθερης ζωής. Μιας μορφής ζωής που έχει εκλείψει παγκοσμίως, γιατί έτσι το αποφάσισε μια ολιγαρχία οικονομικού χαρακτήρα, η οποία διαπίστωσε ότι όταν οι άνθρωποι έπαιρναν μεγάλους μισθούς είχαν την δυνατότητα να κάνουν και άλλα πράγματα εκτός από το να δουλεύουν. Αυτός είναι και ο λόγος που καθημερινά καταστρέφεται, κομμάτι-κομμάτι, η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κανείς δεν φαντάστηκε αυτή την Ένωση. Ούτε η ίδια είχε ποτέ τέτοιες προδιαγραφές. Και όμως ακολουθείται το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόστηκε στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και ακόμη αυτές δεν έχουν συνέλθει. Αντί για Ευρώπη των λαών έχει γίνει μια Ευρώπη της εξυπηρέτησης χρεών και απογοητευμένων κατοίκων.

Και όμως, οι απογοητευμένοι Ευρωπαίοι βλέπουν την Αραβική Άνοιξη και πιστεύουν ότι μπορούν και αυτοί να ανατρέψουν τον δυνάστη τους. Μπορεί αυτός να μην έχει πρόσωπο και σώμα, όπως ο Καντάφι ή ο Άσσαντ, παραμένει όμως δυνάστης. Μετά την Ταχρίρ μαζεύτηκαν στις Ράμπλας και στο Σύνταγμα – ακόμη και αν δεν είχαν την ίδια αποφασιστικότητα.

Η Αραβική Άνοιξη έχει εμπνεύσει. Η Αίγυπτος έχει καθοδηγήσει. Η Λιβύη το ίδιο. Η Συρία έχει κάνει πραγματικότητα κάποια οράματα και κάποιες αξίες, όπως αυτή της ελευθερίας των λαών. Ότι εκείνος είναι ελεύθερος να επιλέξει ποιος θα διαχειριστεί τον τόπο του. Και έτσι βλέπει κανείς τις εικόνες της σημερινής Ευρώπης και διαπιστώνει πως εάν οι λαοί του Νότου, οι PIIGS όπως μας λένε, δεν δείξουμε ότι είμαστε ισάξιοι με τους Βόρειους, θα είμαστε χαμένοι στη μετάφραση (μιας Δημοκρατίας). Όλα, λοιπόν, θα κριθούν στο Χαλέπι…

Πηγή: MisterComment

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s